اپیوئید

در تلاش برای رهایی از این گرداب

ونکوور 101 - نکات اولیه‌ای که باید بدونید

۲۰ شهریور ۹۷

تو این پست می‌خوام راجع به یه سری نکات مقدماتی راجع به کانادا و به طور خاص ونکوور و به طور خاص مسائلی که دانشجوهای تازه وارد بهش برمیخورن صحبت کنم. ینی صرفا میخوام آشناتون کنم با مسائل و کانسپت‌هایی که وجود داره و بعدا راجع به هر کدوم دقیق‌تر و جزئی‌تر صحبت خواهم کرد در ادامه. توجه کنید که الان که دارم این پست رو مینویسم هنوز ایران هستم و مطالبی که می‌نویسم حاصل خونده‌های خودم تو اینترنت و صحبت با بقیه هست و احتمالا کسی که خودش اونجا هست اطلاعات کامل‌تری ممکنه داشته باشه تا من. و اینکه این‌ها اطلاعات من تا الان هستند و ممکنه کامل‌تر بشن. لذا این پست نه به اندازه‌ی اطلاعات کسی که اونجاست موثق هست نه به اندازه‌ی کسی که اونجاست کامل هستش. صرفا تجربه‌ی محدود خودم از گفته‌ها و شنیده‌ها از افراد و اینترنت هست برای کسایی که تازه دارن میرن و می‌خوان بدونن چه خبره چون داک کاملی تو این زمینه من تو اینترنت پیدا نکردم. می‌تونید بخونید اگر لازم شد با بقیه چک کنید. یه نکته‌ی دیگه هم بگم که یه سری از قوانین ایالت به ایالت فرق میکنه و من بیشتر منابعم راجع به british columbia بودن لذا اگر ایالت دیگه‌ای هستید حتما چک کنید که تو ایالت شما به چه شکلی هستش. صرفا الان میخوام یه دیدی بهتون بدم که چی به چیه و سیستم چیه و یه ذره این black box رو باز کنیم ببینیم دنیا دست کیه.

خود کانادا

در درجه‌ی اول باید بدونید که کانادا اینجاست ینی بالای آمریکا و پایین اقیانوس قطب شمال:

خب حالا بریم داخل خود کانادا ریز بشیم. کانادا در مجموع ۱۰ تا ایالت و ۳ تا قلمرو داره که تفاوت ایالت با قلمرو رو میتونید اینجا بخونید چیه ولی به صورت خلاصه بخوام بگم ایالت‌ها در مجموع خودمختارتر هستند ولی قلمروها به دولت فدرال بیشتر وابسته هستند. این نقشه‌ی ایالت‌ها و قلمروهای کانادا هستش:
کانادا دومین کشور جهان از نظر مساحت هستش (بعد از روسیه) اما ۳۷ میلیون جمعیت داره. به عبارتی، با اینکه مساحتش ۶ برابر ایران هستش ولی جمعیتش نصف ایران هستش! پرجمعیت ترین شهرش هم تورنتو در ایالت Ontario هستش که ۳ میلیون جمعیت داره (یک سوم تهران) .

خونه و همخونه رو چیکار کنیم؟

یکی از اولین مسائلی که دانشجوها بهش برمیخورن اینه که خونه و هم خونه رو چیکار کنند. در درجه‌ی اول، دو حالت داره. یا خوابگاه میگیرید یا اتاق اجاره میکنید. برای دانشگاه SFU من میدونم که خوابگاه گرفتن گرون‌تر از اجاره‌ی اتاق درمیاد و اینکه باید apply کنید و ممکنه حالا بهتون برسه یا نرسه. از اونجایی که من پول ندارم، آپشنم اجاره کردن اتاق هستش. خب چند تا نکته اینجا مطرح هستش. اولا اینکه توصیه میکنند remote جایی رو اجاره بلند مدت نکنید. دلیلش اینه که هم امکان scam هستش، هم اینکه به صورت remote نمیشه خیلی جزئیات رو فهمید و اینکه یه نفر آشنا همراهتون باشه بهتره. لذا یا یه نفر به جاتون بره خونه و اینا رو ببینه یا کلا بیخیال ریموت اجاره کردن اتاق به صورت بلند مدت بشید. با این اوصاف، باید جای اسکان موقتی توی کانادا داشته باشید تا اومدید شروع کنید دنبال خونه گشتن. برای جای اسکان موقتی آپشن‌های متعددی هست. در درجه‌ی اول اگر دوستی دارید، ممکنه بتونید یکی دو هفته پیشش اقامت داشته باشید تا همزمان بتونید بگردید و خونه پیدا کنید. اگر این آپشن نیست، یه کانسپتی هست به نام sublet که ینی شما میاین خونه رو از کسی که اجاره کرده اجاره می‌کنید. این حالا نکات قانونی خودش رو داره و ایالت به ایالت فرق میکنه ولی در کل مثلا کیسش اینطوریه که من قرارداد یک ساله دارم با صاحب خونه‌م و بهش اجاره پرداخت میکنم، الان دارم میرم ایران یک ماه به خانواده م سر بزنم. میتونم مثلا این یک ماه رو خونه رو اجاره بدم به یکی دیگه ( که میشه sublet) که البته مثلا باید اجازه‌ی صاحب خونه باشه و اینکه مبلغش نمیتونه از اجاره‌ی اصلی بالاتر باشه. خیلی از بچه‌ها، قبل از اومدن یه جایی رو به مدت یک ماه airbnb میکنند و با بیخیال راحت تو این یک ماه دنبال خونه می‌گردن. آپشن بعدی هم اسکان موقت از طریق جاهایی مثل airbnb هستش یا مثلا اینکه برید یه hostelی یا اگر دیگه خیلی اوضاع مالی‌تون خوبه برید هتلی جایی یه یه هفته‌ای. (هاستل چیست؟).
در رابطه با همخونه ای هم فعلا نظرات مختلفی شنیدم. یه سری میگن اولش با ایرانی‌ها همخونه باشی بهتره چون جلوگیری میکنه از home sick شدن و راحت تر وفق اومدن با culture shock. یه سری هم میگن برعکس ه، اگر با خارجی هم خونه باشی، زودتر عادت میکنی به محیط international و اینکه ادعا میکنند که دردسر همخونه بودن با خارجی‌ها کمتره نسبت به ایرانی‌ها و همچنین زبانت زود قوی میشه. الان یکی از دوستام که دانشگاه کالیفرنیا تو ایرواین هستش میگه من روزی ۵ دقیقه انگلیسی بیشتر صحبت نمیکنم اونم با استادم! و یکی دیگه از دوستام که کلگری کانادا درس خونده میگفت که اگر هم خونه ت ایرانی باشه احتمالا خیلی کارت سخت میشه برای اینکه زبانت خفن بشه و احتمالا خواهی لنگید از بس تو کامیونیتی ایرانی‌ها هستی (مگر اینکه سعی کنی تو کامیونیتی‌های خارجی هم باشی). این مورد که گفتم هم خونه خارجی دردسرش کمتره هم حرف دقیقی نیست. ینی چیزهای ضد و نقیضی شنیدم. امروز تو کافه نشسته بودم و بعد احسان اومد و یه مقدار بهش توضیح دادم که چیا فهمیدم راجع به کانادا. بعد یه آقایی پست سر احسان بود گفت ببخشید من حرفاتون رو شنیدم، من کانادا هستم اگر سوالی بود در خدمتم. رفتم پیشش نشستم، مثکه طرف ۱۲ ساله کاناداست، اونجا تو تورنتو استاد دانشگاه هست و بیزنس درس میده و الان پاسپورت کانادایی داره. اون داشت ادعا میکرد که همخونه‌ی ایرانی نگیری بهتره و دردسرش کمتره و خیلی من ریز نشدم چرا و این‌ها. حالا لزوما حرفش معتبر یا جامع نیست. از طرفی هم یه سری میگفتن تو بحث نظافت، هم خونه ایرانی بهتره از این نظر.

حالا اگر خواستید خونه اجاره کنید اینجا یه سری نکات نوشته شده که به کار میاد نظیر اینکه مثلا چک کنید دوش حمام به درستی کار میکنه یا نه یا اگر دارید اتاق زیر همکف اجاره میکنید حداقل از نورش مطمئن باشید. همچنین مثکه ساس تو خونه‌های اجاره‌ای ونکوور داره زیاد میشه و بهتره که قبل از اجاره کردن اتاق، وضعیت bedbugش از طریق این سایت بررسی بشه. اینجا راجع به terminologyهای اجاره کردن خونه توضیح داده مثلا اینکه incl util ینی اینکه هزینه‌ی utilities نظیر آب گرم جزو اجاره حساب شده و لازم نیست هزینه‌ی مجزایی بدید.
چند وقت پیش تو این گروه تلگرامی بچه‌های ونکوور دیدم یکی به تور یک صاحب‌خونه‌ی نامرد افتاده بود. حالا یادم نیست مشکل طرف چی بود ولی اینکه بدونید به عنوان اجاره کنند چه حقوقی دارید و چه نکاتی رو باید رعایت کنید به شدت به درد میخوره. اینجا به صورت فارسی و به خوبی راجع به حقوقی که به عنوان اجاره کننده دارید توضیح داده که به شدت توصیه‌ش میکنم. مثلا میگه که صاحب خونه در طول یکسال، فقط یکبار میتونه اجاره رو افزایش بده. حداکثر درصد افزایش مجاز هم تو اینترنت میشه پیدا کرد و یه سقفی داره بسته به ایالت. پس به صورت دلخواه نمیتونه رندوم بیاد بگه الان باید دو برابر اجاره بدی. راجع به صفر تا صد اجاره کردن یک خونه هم یه سایت جالبی هست که همه‌ی نکات رو در قالب ویدیوهای کوتاه به صورت course اینا توضیح داده به اسم renting it right که خیلی جالب و کامل بود. مثلا اینجا توضیح داده که داخل ایالت ‌British Columbia، صاحب خونه ماکسیمم میتونه نصف اجاره‌ی یک ماه رو به عنوان security deposit درخواست کنه. پلیس ونکوور اینجا یه چند تا نکته راجع به جلوگیری از rental scam نوشته. اینجا هم باز راجع این موضوع نوشته شده. اینجا هم باز راجع این موضوع نوشته شده. اینجا هم باز به صورت خلاصه راجع راجع به قوانین اجاره نوشته که خیلی خلاصه حقوقتون رو توضیح داده و نکاتی که باید حواستون باشه. برای پیدا کردن خونه و اتاق و هم خونه و …. می‌تونید از سایت‌هایی مثل craiglist و kijiji و padmapper و rentals و …. استفاده کنید (از این سایت‌ها زیادن کافیه تو گوگل بزنید vancouver rentals) ولی دوتای اول معروف‌ترین‌ها هستند. یه سری گروه فیس‌بوکی هم هستند برای اجاره‌ی آپارتمان. مثلا این و این واسه ونکوور. این هم بگم یه سری گروه تلگرامی ایرانی هستند که به همدیگه کمک میکنند و مثلا آگهی خونه و اینا میذارن. مثلا ونکوور یه گروه تلگرام داره به عنوان “همیاری دانشجویان ونکوور” که ملت اگر خونه‌ای برای اجاره یا سابلت دارن یا دارن میگردن اونجا هم میذارن که می‌تونید عضو شید.

بحث بیمه

داخل کانادا دو نوع بیمه‌ی سلامت وجود داره. یکی primary یکی هم secondary. بیمه‌ی primary یه بیمه‌ی عمومی هستش واسه خدمات درمانی ضروری نظیر هزینه‌ی بستری شدن و ویزیت دکتر و … میده و از لحاظ قانونی برای همه‌ اجباری هستش و دولت متولی‌ش هستش. برای کسایی که درامدشون زیر ۲۶هزار دلار هستش، دولت هزینه‌ای برای دریافت این بیمه نمیگیره (از اول ژانویه ۲۰۱۸ اجرایی شده) . بیمه‌ی primary داخل ایالت بریتیش کلمبیا بهش میگن BC medical service plan یا MSP. حتما بخونید و در جریان باشید که MSP شامل چیا میشه و شامل چیا نمیشه. مثلا MSP شامل خدمات دندان پزشکی نمیشه! و صرفا چیزهای ضروری رو کاور میکنه (مثلا جراحی زیبایی رو کاور نمیکنه). راجع به چیزهایی که کاور میشه و چیزهایی که کاور نمیشه هم باز سایت رسمی دولت توضیح داده. دانشگاه به صورت اتوماتیک هر ماه هزینه‌ی بیمه‌ی MSPتون رو میده و پولش رو از فاندتون کم می‌کنه. نکته‌ای که راجع به MSP وجود داره اینه باید سه ماه از ورودتون به british columbia گذشته باشه تا بتونید عضوش بشید و کارت بیمه‌تون رو بگیرید. واسه همین یه بیمه‌ای هست به اسم guard.me که شما رو برای ۴ ماه اول بیمه میکنه. باز اینم اجباری هستش و دانشگاه پولش رو از فاندتون کم میکنه. در لحظه هزینه‌ش ۲۸۱ دلار به ازای هر ترم هستش و وقتی که MSPتون اوکی شد باید به دانشگاه بگید که شما رو از guard.me بیاد opt out کنه تا دیگه پولی واسش ندید. (حواستون به این باشه!) . دقت کنید که guard.me جایگزین موقت MSP هستش و تقریبا همون‌ها رو کاور میکنه. لذا مثلا guard.me نمیاد دندون‌ پزشکی رو کاور کنه! برای بیمه‌ی تکمیلی که شامل داروهای نسخه‌ای و دندون‌پزشکی و چشم‌پزشکی و … می‌شه دانشگاه SFU از بیمه‌ی studentcare.ca استفاده میکنه. (به واسطه‌ی یه کانسپتی تحت عنوان Graduate Student Socitity یا GSS) که اینم هزینه‌ش ۴۶۲ دلار در سال هستش و باز به صورت اتوماتیک enroll میشید و از فاندتون کسر میشه (اگر تو ترم تابستون دارید وارد میشید قضیه فرق میکنه طبق چیزی که اینجا نوشته). برای دندون‌پزشکی مثلا تا ۷۰۰ دلار در سال رو کاور میکنند و اگر پیش دندون‌پزشک‌های خودشون برید ۲۰ درصد هم تخفیف می‌گیرید. از اونجایی که بحث دندون برای من خیلی مطرح هست رفتم ببینم هزینه‌ی دندون پزشکی اونجا چطوره. یه داکیومنت پیدا کردم که recommended fee هست ولی گفته دکترا مجبور نیستن دقیقا همین fee رو بگیرن و تو همین مایه‌ها. یه میانگین گرفتم از عددهای restoration و حدودا میشه گفت هر ترمیم ۱۵۰ دلار در میاد. من احتمالا باید تحقیق کنم ببینم بیمه‌ی بهتری برای دندون پزشکی پیدا میشه یا نه چون کلا من از لحاظ دندونی اصلا stable نیست و اگر به فنا برم کارم تمومه و باید تو جوب بخوابم.
این داک هم خوبه و بیمه‌های مختلف رو مقایسه کرد (این TSSU مخفف teaching support staff union و مثلا TAها عضو این میشن و از مزایاش برخوردار میشن). برای گرفتن شماره بیمه هم این داک رو بخونید. برای اینکه بتونید از دانشگاه حقوق بگیرید باید شماره بیمه دریافت کنید! یه مقدار هم خونه راجع به بیمه‌ی چیزهای داخل خونه که مثلا سیل اومد یا دزد زد یا خونه آتیش گرفته چیکار میشه کرد. بهش میگن Content Insurance. اینجا تو سایت دانشگاه یه چیزایی راجع بهش گفته و این Square One رو معرفی کرده که برای دانشجوها مقرون به صرفه هست. فعلا فازش رو نگرفتم که ببینم جزئیاتش چیه ولی نوشته ۱۵ دلار در ماه میدی.

بحث حمل و نقل

خب به عنوان دانشجو احتمالا تاکسی اینا خیلی گرون ه لذا باید از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده کنیم. در درجه‌ی اول یه مقدار خوندم که ببینم سیستم حمل و نقل تو ونکوور چطوریه. مثکه یه شرکتی هستش به اسم [TransLink](https://en.wikipedia.org/wiki/TransLink_(British_Columbia) که مسئول حمل و نقل و جاده و پل و اینا داخل Metro Vancouver هستش. حالا سوال پیش میاد که Metro Vancouver چه قبرستونیه؟ مترو ونکوور تقریبا میشه گفت مجموعه‌ی ۲۱ شهر هستش که اینجا می‌تونید ببینید چیا هستند ولی به صورت خلاصه می‌شه همه‌ی شهرهای اطراف ونکوور. حالا اینا یه چیزی دارن به اسم Compass Card که مثل کارت متروی/اتوبوس خودمون میمونه و می‌تونید شارژ و ایناش کنید و باهاش سوار اتوبوس و مترو و اینا بشید. حالا یه کانسپتی هست به اسم U-Pass BC که به دانشجوهای تخفیف خفن میده. هزینه‌ش ۴۱ دلار در ماه هست و دسترسی نامحدود به حمل و نقل عمومی میده و البته اینم اجباری هستش برای همه مگر اینکه شرایط exemption رو داشته باشید که اینجا لیست کرده. خب قبل از اینکه از U-Pass BC استفاده کنید باید اول Compass Card تهیه کنید که راه‌های متنوع و مکان‌های زیادی براش هست که اینجا لیست کرده. ولی به صورت انلاین هم از سایت خودش می‌تونید بخرید. قیمتش ۶ دلار هستش. بعد حالا باید شماره‌ی دانشجویی‌تون رو به Compass Cardتون متصل کنید که راهنماش اینجا هستش. برای اینکه مسیر مناسب از مبدا به مقصد با استفاده از حمل و نقل عمومی رو پیدا کنید می‌تونید از trip planner خود translink استفاده کنید. یه اپ موبایل هم داره که برنامه‌ی حرکت و نقشه و پلنینگ و اینا داره.

بحث موبایل و سیم کارت

خب میرسیم به بحث موبایل و سیم کارت و اینا. اول اینکه باید یه کانسپتی رو توضیح بدم. بحث locked vs unlocked. تو خارج از کشور معمولا یه گوشی‌ رو برای network providerهای مختلف محدود میکنند و به صورت جدا می‌فروشن. ینی مثلا یه iphone مخصوص verizon میدن یه iphone مخصوص AT&T و … قضیه اینه که اینا به مثلا اپل یا هر شرکت دیگه‌ای میگن این گوشی رو محدود کن به network provider ما و بعد با شرط قراردادهای دو ساله، به مشتری همراه با سیم کارت می‌فروشن. ینی سیستم اینطوریه که شما می‌تونید از network provider هم گوشی با قیمت ارزون‌تر بگیرید و هم سیم کارت بگیرید با این شرط که یه قرارداد دو ساله با شرکت می‌بندید و اگر زود از قرارداد خارج بشید باید یه هزینه‌ای بدید. و برای اینکه عوض کردن network provider براتون سخت‌تر باشه میان گوشی‌ها رو lock میکنند که فقط روی network خودشون کار کنه. این هم می‌تونید بخونید راجع به این موضوع. موقعی که می‌خواین تو کانادا برید سیم کارت اینا بگیرید، اول باید تصمیم بگیرید گوشی هم می‌خواین باهاش بگیرید یا نه. اگر خودتون گوشی دارید و راضی هستید، به این سیستم میگن bring your own device یا مخففا BYOD تو ترمینولوژی فروش سیم کارت تو خارجه. از طرفی، سر همون قضیه‌ی قرارداد و locking و اینا، می‌تونید علاوه بر تهیه‌ی سیم کارت، گوشی lock شده با قیمت ارزون‌تر هم بگیرید. الان مثلا قیمت iphone x داخل فروشگاه اپل تو کانادا هستش ۱۳۱۹ دلار ولی [اگر ورژن lock شده‌ش برای شبکه‌ی fido به شرط قرارداد دو ساله رو بگیرید درمیاد ۵۹۹ دلار](https://www.fido.ca/consumer/iphone_compare?icid=bu-lps1con-b(&cpfcwrls-09ddyy7). قرارداد بستن بدی‌ش اینه که اگر از providerتون راضی نباشید داستان دارید دیگه. اگرم خودتون گوشی دارید و می‌خواین از گوشی خودتون استفاده کنید که اصلا دیگه contractی در کار نیست. فقط حواستون باشه که گوشی‌تون رو unlock کنید(تو گوگل سرچ کنید) و بعد بریم سیم کارت بگیرید. قاعدتا گوشی‌هایی که تو ایران دارند کار میکنند unlock شدن و اونجا نباید مشکلی داشته باشن.
حالا بحث انتخاب provider و اینا. اولا اینکه تو کانادا سه تا شرکت اپراتور اصلی موبایل هستند که به ترتیب Rogers و Bell و Telus هستند. این ها همشون coverageهای معقولی دارند ولی خب یه سری جاها فرق دارند. به نظر کاورج bell و telus داخل بریتیش کلمبیا دو برابر راجرز هستش! اینجا یه توضیحاتی راجع به تفاوت هاشون داده. و اینجا هم باز میتونید بیشتر راجع به coverageهاشون بخونید. اینجا هم باز بخونید. از نظر سرعت LTE هم پارسال به نظر Telus از همه زد جلو و راجرز میانگین سرعت دانلودش نصف دو تای دیگه بود!. حالا در ادامه باید بگم که یه سری شرکت reseller هستند که یه جورایی وابسته به این شرکت‌ها هستند و ینی network مجزای خودشون رو ندارن و روی networkهای قبلی سوار هستند و خرید ازشون ارزون‌تر در میاد تا خرید مستقیم از اون providerها و هر کدوم از این‌ها پلن‌های مختلفی دارند با قیمت‌های مختلف براساس مصرف data و sms و voice , …. بعضی هاشون یه سری benefit هم میدن. مثلا fido بود اگه اشتباه نکنم که اگر قبلا اسپاتیفای استفاده نکرده باشید، تا ۶ ماه بهتون اسپاتیفای پرمیوم رایگان میده. اینکه کدوم پلن از کدوم شرکت رو انتخاب کنید بستگی به نیاز و هدفتون داره. Coverage چقدر براتون مهمه. سرعت چقدر براتون مهمه. چقدر میخواین هزینه کنید. چقدر دیتا مصرف میکنید و … برای مقایسه پلن‌ها می‌تونید به اینجا و اینجا و اینجا و اینجا. یه نکته کنکوری هم بگم که به صورت دیفالت، تماس ورودی با خروجی فرقی نمیکنه. ینی چه یه نفر با شما تماس بگیره چه شما با اون تماس بگیرید، جزو مصرف تماس تون محسوب میشه و به این پس دقت کنید تو محاسباتتون!

بحث حساب بانکی

اول می‌خواستم یه چیز مفصلی بنویسم و همه چیز رو با هم مقایسه کنم بعد دیدم به بحث investing و اینا کشیده بود و در نتیجه بیخیال شدم و الان میخوام صرفا یه مقدمه‌ای بگم. هر کدوم از مباحث الان و بالا رو بعدا به صورت دقیق‌تر بررسی خواهم کرد. ببینید شما وقتی میرید کانادا باید حساب بانکی باز کنید تا حقوقتون بیاد اونجا. در درجه‌ی اول باید بدونید که بانکداری تو خارج از کشور اصلا شبیه به ایران نیست و نه تنها سود بانکی‌ بسیار پایین هستش بلکه باید یه annual feeی هم بدید تا پولتون رو براتون نگه دارن! دو نوع حساب داریم یکی حساب saving یکی حساب chequing. حساب chequing برای این هست که هر وقت خواستید ازش پول خارج کنید و بانک موظفه در جا پولتون رو بده. حساب saving برای پس‌انداز هستش و یه جورایی بانک روی این حساب میکنه که شما پولتون رو زود ازش خارج نمیکنید و نقش پس‌انداز رو داره. واسه همین حساب saving بهتون سود بیشتری (بعضی از حساب‌های chequing هم سود میدن اگر یه مینیمم موجودی نگه دارید) میده ولی از طرفی محدودیت‌هایی برای نقد کردن پول داره. مثلا یا نمیذاره از طریق ATM ازش پول بگیرید یا مثلا ممکنه یه fee ازتون بگیره واسش یا معمولا نمیشه برای پرداخت انلاین از حساب saving استفاده کرد. حساب chequing معمولا سود نداره یا تحت شرایطی سود محدودی میدن ولی میتونید مرتب ازشون پول بردارید. بانک tangerine یه اینفوگرافی از تفاوت این دو تا داره. این یه کانسپت. یه کانسپت دیگه هم بحث کردیت کارت. ببین شما وقتی یه حساب باز میکنی، میتونی از بانک debit card بگیری که دقیقا مثل کارت‌های بانکی خودمون تو ایران میمونه. یه کانسپت دیگه داریم به اسم کردیت کارت که اینطوریه که نقش قرض رو داره. باهاش پرداخت میکنید بدون اینکه از حساب بانکی‌تون کم بشه ولی ته ماه تصفیه می‌کنید. اینکه چه مقدار بهتون پول قرض میده که بهش می‌گن credit limit، بستگی به credit scoreتون داره که یه جورایی همون خوش‌حسابی‌تون رو نشون میده و فاکتورهای مختلفی روش تاثیر میذارن. کانسپت credit score و credit history ربطی به کردیت کارت لزوما نداره و کلا برای فرد و براساس سوابق پرداختی‌ش محاسبه میشه. Credit score یه عدد بین ۳۰۰ تا ۸۵۰ هستش و روش‌های مختلفی برای محاسبه‌ش وجود داره. اینجا می‌تونید راجع بهش بیشتر بخونید. حالا خلاصه بگم که کلا هر چقدر credit score شما بالاتر باشه، از مزایایی مالی بهتری برخوردار میشید. از میزان قرضی که میتونید تو credit card بگیرید گرفته تا میزان وامی که می‌تونید برای خونه بگیرید. پس خیلی چیز مهمه. یکی از چیزهایی که خیلی تاثیر میذاره روی credit scoreتون اینه که billهای کردیت کارتتون رو به موقع پرداخت کرده باشید. حتما حتما حتما بخونید چه چیزهایی روی credit score یک آدم تاثیر داره. پس برای پرداخت یه debit card داریم یه credit card. من داشتم فکر میکردم اگر پول کافی تو حساب داشته باشیم و خرید بزرگ اینا نکنیم، چرا مستقیم با همون debit card پرداخت نکنیم؟ در نتیجه‌ی این سوال رفتم [راجع به تفاوت این دو تا خوندم](https://bettermoneyhabits.bankofamerica.com/en/personal-banking/difference-between-debit-and-credit. خلاصه استفاده از credit card مزایای خاص خودش رو داره (از بهبود credit history گرفته تا مزایایی مثل cash back که مثلا میگه هر خریدی بکنی من ۱ درصدش رو بهتر پس میدم). بعد رفتم خوندم که اگر بدهی کردیت کارت رو پرداخت نکنی چی میشه و بعد هم راجع به این خوندم که اگر بدون پرداخت بدهی کردیت کارت کشور رو ترک کنی چی میشه. دو نوع اصلی از کردیت کارت ها که داریم visa و mastercard هستند که تفاوت‌هاشون رو می‌تونید اینجا بخونید. ولی به صورت خلاصه برای انتخاب بین شون باید ببینید بانکی که داره ارائه میده چه مزایای مالی‌ی داره و اون مزایای مالی رو با هم مقایسه کنید (مثلا مقدار cash back). حالا که کانسپت‌ها رو توضیح دادم، نوبت به بحث انتخاب بانک میرسه. تو انتخاب بانک معمولا بانک‌های بزرگ همشون پلن‌های دانشجویی دارن که تقریبا یکسانه. معمولا unlimited transaction رو اجازه میدن بدون fee سالیانه یا ماهیانه. چیزهایی که میتونید در نظر بگیرید برای بررسی : آیا تو campus شما ATM دارن؟ پلن‌های کردیت کارت‌هایی که ارائه میدن چیان؟ آیا سود میدن و اگر میدن چقدره؟ آیا cash back دارن یا نه و اگر دارن چقدره؟ perkهاشون چیه و شما چه perkی رو بیشتر لازم دارید؟ مثلا Scotiabank به ازای هر ۱۰۰۰ امتیازی که بگیرید (امتیاز رابطه‌ی مستقیم با مبلغ خرید داره) می‌تونید یه فیلم رایگان تو سینما ببینید. یا مثلا یکی شون بود رو یه سری فروشگاه های discount میداد. یا مثلا BMO یه پلن داره که امتیازتون که به حد کافی رسید میتونید بلیت هواپیما بگیرید و … دقت کنید که ممکنه لازم باشه حساب saving و حساب chequingتون تو دو تا بانک جدا باشه. اینجا یه لیستی از بانک‌ها هستش و detailهر کدوم رو گذاشته که به مقایسه‌تون کمک می‌کنه. این هم چک کنید خوبه. از نظر حجم بازاری که در اختیار دارن هم اگر براتون مهمه، RBC و TD و Scotia و BMO و CIBC به ترتیب بزرگترین بانک‌ها هستن.

چیزهای متفرقه

۱. یه داکی از گروه کاروان تو تلگرام دیدم که یه توضیحاتی داده راجع به چیزهایی که باید بیارید و کارهایی که باید بکنید یا نکنید. چیز خوبی بود مطالعه‌ش کنید. مثلا چون اینجا انتی بیوتیک اینا راحت نمیدن میگن انتی بیوتیک و مسکن با خودتون بیارید یا مثلا فریم عینک اینجا گرون هست و از ایران بگیریم ارزون تره.
۲. سایت‌های مفید: ردیت ونکوور (به درد کسب اطلاعات و همچنین سوال پرسیدن می‌خوره)، ردیت دانشگاه sfu، [سایت moving2canada](https://moving2canada.com.
۳. نکات پلیس ونکوور به فارسی رو بخونید خوبه.

comments powered by Disqus